Jiggen

Jigging is de meest fysieke methode in de zoutwaterhengelsport. De visser laat een zware metalen jig (80-500 g) naar de bodem of de gewenste diepte zakken en haalt hem vervolgens met ritmische bewegingen van de hengel omhoog. De actie — jerk, pauze, drop, jerk, pauze — triggert reactieve aanvallen van roofvissen die statische aas niet zouden pakken.

Twee dominante stijlen: speed-jigging gebruikt snelle verticale pompen met korte slagen van de hengel — de jig fladdert naar beneden en sprint omhoog. Slow-pitch jigging maakt gebruik van langere, zachtere sweeps die het profiel van een gewonde vis nabootsen. Slow-pitch is vriendelijker voor de visser en lokt meer aanbeten uit bij minder agressieve vissen (groeper, snapper en diepzee-soorten).

De targets beslaan een enorme range: yellowtail amberjack op Pacifische riffen, dogtooth tuna op banken in de Indische Oceaan, kingfish in de vuile wateren van Nieuw-Zeeland, kabeljauw in Noorwegen, heilbot in Alaska, snapper en groeper wereldwijd, en zelfs pelagische tonijn en wahoo bij bepaalde setups.

De uitrusting is sterk gespecialiseerd. Jigging-hengels zijn kort (5,5-6 ft), parabolisch en van high-modulus carbon. Molens zijn ofwel high-speed conventioneel (Shimano Ocea Jigger, Maxel Hybrid) voor speed-jigging of two-speed lever-drag voor big game. Hoofdlijn van gevlochten lijn (50-80 lb), zware fluorocarbon leaders (80-150 lb) en assist hooks aan de jig.